De wereld in vlammen. De oorlog van 2023-2026 in het Midden-Oosten: Gaza, Libanon, Jemen, Iran en Irak
Dr. At Ipenburg
Remonstrants predikant Zuid-Limburg (em.)
30 juni 2026
1 Inleiding
Veel media in Nederland stellen de inwoners van Gaza voor als slachtoffers van Israëlische agressie, die genocide berijft tegen Palestijnen, tegen vrouwen en kinderen. Het is een eenzijidge en bevooroordeeld visie. Het doel en de aard van de extreem geweldadige aanval van Hamas op zaterdag 7 oktober 2023, de joodse feestdag Simchat Thorah, blijft onbenoemd of wordt geframed als een legitieme aanval tegen jarenlange onderdrukking.[1] Ook kwam vaak niet aan de orde de wrede behandeling van de gevangengenomen Israëlische gijzelaars. De behandeling voldeed zeker niet aan de United Nations Standard Minimum Rules for he Treatment of Prisoners, waaraan Hamas zich dient te houden. De gijzelaars werden gebruikt als chantagemiddel om Palestijnse gevangenen vrij te krijgen en tevens als bescherming tegen luchtaanvallen van het Israëlische leger op de ondergrondse schuilplaatsen van Hamas. Zonder voldoende onderzoek spreken de media in Nederland van genocide in Gaza. AlJazeera spreekt dit uit bij iedere reportage over Gaza en over de Palestijnen. Nederlandse media geven de cijfers van het ministerie van gezondheidszorg van Hamas kritiekloos door: “De slachtoffers zijn vooral vrouwen en kinderen.” Israël lijkt, volgens Hamas en AlJazeera, geen slachtoffers te maken onder de militante groepen, die sluipschutter aanvallen doen vanuit de burgerbevolking, vanuit ziekenhuizen, scholen en moskeeën op Israëlische soldaten. De Israëlische visie op het conflict komt onvoldoende aan de orde.
Het bestuur over Gaza is sinds 2006 de facto in handen van Hamas. Die is daarmee verantwoordelijk voor het welzijn, de veiligheid en de burgerlijke rechten van de burgers van de Gaza strook. Bij de vele pro-Palestijnse demonstraties is het een kleine stap van anti-Israël leuzen, via anti-zionistische naar anti-semitische leuzen. In het Verenigd Koninkrijk, in Duitsland en in Oostenrijk is men meer alert op deze ongewenste ontwikkeling als in Nederland. De leus “Free Palestine – From The River to the Sea” is verboden in het Verenigd Koninkrijk omdat de leus het bestaan van Israël ontkent. De leus kan er bestraft worden met een gevangenisstraf van zeven jaar! Ook in Oostenrijk is de leus verboden. Maar niet in Nederland! Het is een oproep tot de delegitimatie en eliminatie van een land, lidstaat van de VN, en van zijn totale bevolking. Sinds 1979 is dit, de vernietiging van wat Iran “de zionistische entiteit” noemt het belangrijkste doel van Iran sinds de staatsgreep van Ayatollah Komeini.
Bij de beoordeling van de oorlog in Gaza van Israël tegen Hamas blijft onbelicht en onbesproken de intensiteit en de aard van het geweld tegen burgers en militairen, waaronder de honderden feestende jongeren van het internationale Nova festival. Voor dat soort geweld is een nieuw woord geïntroduceerd ‘kinocide’ dat vormen van geweld in kaart te brengt die gericht zijn op het vernietigen van familiebanden en intieme menselijke relaties. Het ging de aanslagplegers om niet alleen de verheerlijking van het seksuele geweld dat ze pleegden en de totale vernedering van jonge vrouwen, maar ook om de publicatie van de genocidale gruweldaden in realtime opgenomen met hun bodycams op digitale media als Telegram, vergezeld van de oproep om dit soort massale gruweldaden “keer op keer op keer” te plegen. Uit bewijsmateriaal blijken ten minste zes terugkerende patronen van misbruik, waaronder geweld in het bijzijn van familieleden, de uitroeiing van hele families en het gebruik van sociale media om misstanden uit te zenden, waardoor het psychologische trauma wordt versterkt. Gezinnen werden blootgesteld aan ernstige schade, waarbij de daders veilige gezinsruimtes omvormden tot plaatsen van terreur en vernietiging. Hamas maakte gebruik van de eigen sociale-media-accounts van slachtoffers om gewelddadige daden te delen met hun geliefden, waardoor het emotionele en psychologische trauma van de overlevende vrienden en familieleden werd verergerd en de reikwijdte van de schade van de aanval werd uitgebreid tot buiten de directe slachtoffers. Deze vorm van digitaal geweld blijft lang zichtbaar in de media, waardoor de langetermijngevolgen voor de getroffenen worden vergroot.
Israël krijgt onvoldoende bescherming van de VN en van VN-organen tegen de aanvallen van Iran en zijn proxies gericht op de totale vernietiging van het land en het volk. Het onevenredig grote aantal veroordelingen van Israël in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties en in de Mensenrechtenraad is een punt van zorg. Het brengt de legitimiteit van de VN in gevaar door partijdigheid. Ieder volk verdient gelijke bescherming door het internationale recht! Israël is een heel klein land. Veel, veel grotere landen zoals het Indonesië van Soeharto, de Volksrepubliek China, het Iran van de Ayatollahs, Cambodia, Pakistan in 1971 in Oost-Bengalen, de moorden op de Rohingya in Myanmar, de staatsterreur in het Syrië van Assad, de massamoord op de Tutsi’s door de Hutu’s in Rwanda in 1994 en de mensenrechtensituatie in het afgesloten Noord-Korea. De VN veroordeelt al deze landen in veel mindere mate of helemaal niet. De omvang van de bevolking van Israël is slechts 0,2 % van de wereldbevolking, maar krijgt de helft (!) van alle veroordelingen in de Algemene Vergadering van de VN en in de Mensenrechtenraad van de VN. Er is geen land wat meer veroordeeld is in de VN en in VN-organen als Israël. Er is ook geen land waar meer oorlogen tegen gevoerd zijn in de afgelopen 80 jaar, en geen land en geen volk wat meer te lijden heeft van terroristische aanslagen. Israëlische staatsburgers en joden en joodse instellingen buiten Israël werden en worden slachtoffer van aanslagen. Synagogen hebben beveiliging nodig overal in Europa. Het Joods Museum in Wenen, bijvoorbeeld, heeft een gewapend beveiliger voor de deur, en ook de grote synagoge in Triëst. De Nederlandse overheid stelt na de aanslagen op joodse scholen en synagogen € 2 miljoen beschikbaar om joodse instellingen en burgers in Nederland te beschermen tegen aanslagen. Wie in het openbaar in Nederland met een keppeltje op loopt neemt een aanzienlijk risico op bedreiging of om slachtoffer te worden van geweld. Joodse schoolkinderen gaan in Nederland en in België onder politiebegeleiding naar school.
2. De Bevolking van Israël
Palestijnen claimen dat ze vluchtelingen zijn, die in 1948 hun thuisland, het Britse Protectoraat Palestina, hebben moeten verlaten. Ze noemen het hun ‘naqba,’ de ‘ramp’ of de ‘catastrofe.’ VN-resolutie 181 van 29 november 1947 stelde een verdelingsplan op van het Britse Mandaatgebied Palestina in twee onafhankelijke staten, een joodse en een Arabische staat. De twee staten zouden samen een economische unie vormen. De Arabische buurlanden weigerden dit te aanvaarden en vielen met een grote overmacht de nieuwe staat binnen. Israël had de overhand in deze oorlog, mede door de inzet van Joodse soldaten die daarvoor tegen Nazi Duitsland hadden gevochten. De Palestijnen noemden deze nederlaag de ‘naqba.’ Dit vormde voor hen de legitimering van een permanente oorlog tegen het land en het volk van Israël en tegen joden buiten Israël, waarbij alle middelen zijn toegestaan. Op 11 mei 1949 werd Israël een lidstaat van de VN. De er toen wonende minderheden van Arabieren, Druzen, Circassiërs, Samaritanen, Arameeërs, Armeniërs en Bedoeïenen kregen er gelijke burgerrechten, Druzen en Circassiërs namen en nemen ook dienst in het Israëlische leger. Israël heeft op dit moment 10 miljoen inwoners, waarvan 20 % Arabische of Palestijnse Israëliërs zijn. De Palestijnse Israëliërs hebben gelijke burgerrechten als joodse Israëliërs. Ze zijn vertegenwoordigd in de Knesset. Daarnaast zijn er zo’n 600.000 Israëliërs, die in het buitenland leven als expat.
Een groot aantal van de huidige Israëlische staatsburgers zijn zelf vluchtelingen of kinderen van vluchtelingen. In het debat over het lot van de Palestijnse vluchtelingen worden de grotere aantallen joodse vluchtelingen uit Arabische landen geheel vergeten. Dit zijn de zogenaamde Mizrahi. Ze maken 43 % van de huidige joodse bevolking van Israël uit. In Aleppo, Syrië braken in 1947 anti-Joodse pogroms. Van de 10.000 Joden in de stad vluchtten er 7.000 in doodsangst het land uit met achterlating van al hun bezittingen. In Irak werd “zionisme” een halsmisdaad. Meer dan zeventig Joden werden gedood door bommen in de Joodse wijk van Caïro, Egypte. Na het vertrek van de Fransen uit Algerije vaardigden de autoriteiten direct verschillende anti-Joodse decreten uit, die bijna alle 160.000 Joden ertoe brachten het land te ontvluchten. Na de resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties over het delingsplan in 1947, veroorzaakten radicale moslims bloedige pogroms in Aden en Jemen, waarbij 82 Joden omkwamen. In 1948 woonden er in tien Arabische landen 856.000 joden. In 2023 waren er daar naar schatting nog maar minder dan 4.000 van over.[2]
3. Israël en de VN
De Verenigde Naties Organisatie heeft sinds 1947 talloze resoluties over Israël aangenomen, vooral met betrekking tot het beleid van Israël in de bezette Palestijnse gebieden:
De Algemene Vergadering van de VN (AVVN/ UNGA) heeft honderden resoluties tegen Israël aangenomen. Veel van deze resoluties hebben kritiek op Israël over het beleid wat betreft de Joodse nederzettingen, de bezetting van Palestijnse gebieden en de militaire acties in Gaza en Libanon.
De VN-Veiligheidsraad (UNSC) heeft minder resoluties tegen Israël aangenomen vanwege het gebruik van vetorecht, vooral van de Verenigde Staten. Toch heeft de Veiligheidsraad desondanks meer dan honderd resoluties tegen Israël aangenomen.
In de VN-Mensenrechtenraad (UNHCR) is Israël het onderwerp geweest van meer land specifieke resoluties dan enig ander land in de wereld sinds de oprichting van de Raad in 2006. In de afgelopen jaren was ongeveer 45% van de land specifieke resoluties gericht tegen Israël. Terwijl deze resoluties in de media en in het politieke discours vaak worden omschreven als “veroordelingen”, gebruikt de VN meestal uitdrukkingen als “uitingen van bezorgdheid” of “oproepen tot actie”.
Israël was dus onderwerp van meer dan vijfhonderd (!) resoluties in de Algemene Vergadering van de VN (UNGA) en van meer dan honderd in de Mensenrechtenraad van de VN (UNHCR). Israël wordt op grote afstand gevolgd door Syrië met honderd tot honderdvijftig resoluties in de Algemene Vergadering van de VN, en met niet meer dan 35 in de Mensenrechtenraad van de VN. Op de derde plaats komt Noord-Korea met honderd resoluties in de Algemene Vergadering en met twintig veroordelingen in de Mensenrechtenraad van de VN. UN Watch, een in Genève gevestigde organisatie die toezicht houdt op de activiteiten en resoluties van de Verenigde Naties, wijst op wat zij omschrijft als een consequente anti-Israëlische vooringenomenheid. De Mensenrechtenraad heeft tussen 2006 en 2025 112 resoluties aangenomen waarin Israël werd veroordeeld – bijna de helft (!) van alle landspecifieke veroordelingen die in die periode tegen de rest van de wereld samen zijn uitgesproken.
De Verenigde Naties hebben slechts in een zeer beperkt aantal gevallen bloedige aanvallen op Israël door Irak, Iran, Hezbollah, de Houthi’s van Jemen, Hamas, de PLO, Egypte en Syrië veroordeeld of hierover hun bezorgdheid geuit. Dergelijke veroordelingen zijn zeldzaam, minder specifiek of minder krachtig in vergelijking met resoluties gericht tegen Israël.
4. De Palestijnen en de VN
De VN hebben een sterke focus op de Palestijnen met exclusief op Palestijnen gerichte organen zoals:
- The United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East (UNRWA) opgericht in 1949 door de Algemene Vergadering van de VN voor hulp aan Palestijnse vluchtelingen
- De Speciale Commissie voor Onderzoek naar Israëlische Praktijken (The Special Committee to Investigate Israeli Practices Affecting the Human Rights of the Palestinian People and Other Arabs of the Occupied Territories), opgericht in 1968 door de Algemene Vergadering van de VN. (https://www.ohchr.org/)
- Het Department for Political and Peacebuilding Affairs (DPPA) Division for Palestinian Rights functioneert als het Secretariaat van het Comité voor de Uitoefening van de Onvervreemdbare Rechten van het Palestijnse Volk (CEIRPP)
- Dit UN Committee on the Exercise of the Inalienable Rights of the Palestinian People (CEIRPP) is in 1975 ingesteld door de Algemene Vergadering van de VN
De UNRWA is voortgekomen uit het United Nations Special Committee on Palestine (UNSCOP). De UNRWA is een enorm grote en kostbare VN-organisatie, die bijna als een staat in de staat functioneert. Ze biedt humanitaire hulp, onderwijs en gezondheidszorg aan aan geregistreerde Palestijnse vluchtelingen in Gaza, de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem, Jordanië, Libanon en Syrië. De jaarlijkse begroting is US$ 1,2 miljard. De grootste donoren zijn de VS, de EU en Duitsland. De UNRWA erkent alleen Palestijnse vluchtelingen en hun nakomelingen. Andere bedreigde minderheden, zoals de joodse vluchtelingen uit Arabische landen, vallen niet onder haar mandaat. De UNRWA verzorgt basis- en voorbereidend onderwijs voor een half miljoen leerlingen in 706 scholen, met 20.000 onderwijskrachten. De Colonna Commissie van de VN heeft de kwaliteit van dit onderwijs onderzocht. In sommige in gebruik zijnde schoolboeken staan vooroordelen tegen Israël en tegen Joden. Dit blijkt uit het gebruik van historische kaarten, waar Israël niet op voorkomt, waar Jeruzalem de hoofdstad van Palestina is en steden in Israël Palestijnse steden genoemd worden. Ook wordt vaak het woord “zionistisch” gebruikt, bijvoorbeeld wanneer de staat Israël aangeduid wordt als “de zionistische bezetting.” (Colonna Report, p. 29). De UNRWA is het enige orgaan dat het seculaire onderwijs verzorgt, terwijl het tevens een dominante positie heeft in het verlenen van gezondheidszorg. Dit leidt tot een grote afhankelijkheid van de Palestijnen van dit VN-orgaan. Dat betekent ook dat de Palestijnen er een belang bij hebben om hun vluchtelingenstatus te behouden en om het conflict met Israël actief te houden. Inmiddels vormen de Palestijnen in de Gaza strook en de Westbank de derde of vierde generatie van hen die in 1947 en 1948 het toenmalige Britse mandaatgebied hebben verlaten. Israël heeft bewijs geleverd dat UNRWA-personeel actief meedeed aan de bloedige aanslag op burgers en feestvierende jongeren van zaterdag 7 oktober 2023.
Er bestaat twijfel over het aantal Palestijnse vluchtelingen in 1947-48. De hoogste schatting is 849.186. Dit is een schatting van de Palestijnen. Israël noemt een aantal van 520.000. De VN geeft een schatting van 726.000. Ongeveer 150.000 Palestijnse Arabieren bleven in 1948 achter in het gebied wat later Israël werd. De VN stelde voor om Palestina op te delen in twee onafhankelijke staten, een Palestijns-Arabische en een Joodse (UN GA Res.181). Een van de twee staten, Israël, riep in 1948 zijn onafhankelijkheid uit; de andere, Palestina, deed dit niet. De Arabische landen verwierpen het VN-verdelingsplan en onmiddellijk daarna vielen de Palestijnen samen met de legers van zes Arabische landen de nieuw opgerichte staat Israël aan. Israël stelt dat deze aanvalsoorlog het Palestijnse vluchtelingenprobleem heeft veroorzaakt. Israël moet hier niet voor verantwoordelijk worden gehouden. Het vertrek van de meeste Palestijnen, zo beweert Israël, maakte deel uit van een weloverwogen strategie van Arabische politieke en militaire leiders. Er waren, onder de Palestijnen die misschien een staat wilden uitroepen, maar er waren anderen die hun politieke lot in handen wilden leggen van de Arabische Liga. De Arabische Liga, Arabische leiders en anderen beloofden Palestijnse dorpsbewoners zowel een terugkeer naar hun huizen op een later tijdstip, als toegang tot Joods land en eigendommen zodra de Israëliërs verslagen waren. Israël haalt hierbij verklaringen aan van Palestijnse en Arabische politieke leiders. Op 6 september 1948 citeerde de Beirut Daily Telegraph Emil Ghory, de toenmalige secretaris van de Palestijnse Arabische Hoge Commissie (AHC): “Het feit dat deze vluchtelingen er zijn, is het directe gevolg van de actie van de Arabische staten in hun verzet tegen de deling en de Joodse staat. De Arabische staten hebben unaniem ingestemd met dit beleid en zij moeten delen in de oplossing van het probleem.” De premier van Syrië in 1948, Khaled al-Azem, somde in zijn memoires op wat volgens hem de redenen waren voor het falen van de Arabieren: “Sinds 1948 zijn wij het die de terugkeer van de vluchtelingen hebben geëist, terwijl wij het zijn die hen hebben laten vertrekken. Wij brachten rampspoed over een miljoen Arabische vluchtelingen door hen uit te nodigen en door druk op hen uit te oefenen om te vertrekken.”
De voorkeurspositie van de Palestijnen wat betreft hun status als vluchteling ondergraaft het basisprincipe van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en erop volgende wetgeving dat alle mensen gelijk zijn voor de wet en gelijke bescherming verdienen.
5. Hamas, Hezbollah, Islamitische Jihad en andere radicale groeperingen
Bovengenoemde terroristische organisaties, die het gebruik van geweld tegen burgers verheerlijken, worden zelden expliciet bij naam veroordeeld in resoluties van de Algemene Vergadering of in de Mensenrechtenraad van de VN. Sommige VN-functionarissen, zoals de Secretaris-Generaal of VN-woordvoerders, hebben raketaanvallen en terrorisme tegen Israëlische burgers mondeling veroordeeld, bijvoorbeeld de raketten, die vanuit Gaza op Israël afgevuurd werden in 2014, 2021 en 2023. De veroordelingen zijn vaak uitgedrukt in algemene termen zoals in de uitdrukking “alle geweld tegen burgers” zonder dat Hamas of de Islamitische Jihad met naam en toenaam genoemd worden. De vijanden van Israël werken samen in de As van Verzet, die geleid en gesponsord wordt door Iran. De Iraanse Quds Force, geleid door Yazdan Mir en anderen, beraamt en voert gewelddadige acties uit tegen Israël en tegen westerse doelen. Hamas in Gaza, Hezbollah in Libanon, Al-Qaeda en ISIS, de Houthi Beweging in Jemen hebben met gebruik van geweld zich tegen Israël gekeerd, maar ook staten als het Syrië van Assad, Qatar en Saudi-Arabië.
6. De oorlogen gevoerd tegen Israël
Israël heeft sinds de stichting van de staat Israël zeven grote oorlogen moeten vechten tegen een grote overmacht, die Israël aanviel.
1. De Arabisch-Israëlische oorlog, de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948. Deze begon in de laatste maanden van het Britse Mandaat in Palestina in 1947. Het groeide uit tot een grootschalige oorlog na de onafhankelijkheidsverklaring van Israël op 14 mei 1948. Palestina, Egypte, Syrië, Irak, Transjordanië, Libanon, Noord-Jemen en Saoedi-Arabië vielen Israël binnen. Het lukte het Israëlische leger echter de indringers te verdrijven. Trans-Jordanië annexeerde de Westbank en noemde zich sindsdien Jordanië, en Egypte bezette de Gazastrook.
2. De Suez-crisis van 1956. Israël verloor het recht om het Suezkanaal te gebruiken na de nationalisatie ervan door kolonel Nasser van Egypte. Israël begon daarop, in samenwerking met Groot-Brittannië en Frankrijk, een militaire campagne met als doel de westerse controle over het kanaal terug te krijgen en de eigen doorvoerrechten veilig te stellen.
3. De Zesdaagse Oorlog van juni 1967. Dit was een korte maar heel belangrijke oorlog, waarin Israël zich moest verdedigen tegen een grote overmacht van de legers van Egypte, Jordanië en Syrië. Het leidde tot grote territoriale veranderingen. Israël nam de Westbank, de Gazastrook, de Golanhoogte en Oost-Jeruzalem in. Deze gebieden worden sindsdien de Occupied Palestinian Territories (OPT) genoemd.
| Israëlische veroveringen in de oorlog van 1973 (in groen) |
4. De Yom Kippur Oorlog van oktober 1973, Op de heiligste dag van de Joodse kalender, de Grote Verzoendag, vielen Egypte in het Zuiden en Syrië in het Noorden Israël binnen. Syrië wilde de Golanhoogte terugveroveren en Egypte de Sinaïwoestijn. Israël leed aanvankelijk aanzienlijke verliezen en werd in zijn voortbestaan bedreigd. Toch kreeg het op een gegeven moment de overhand. 7.700 Egyptische militairen kwamen bij deze oorlog om het leven en 3.500 Syrische. Israël verloor 2.700 militairen. Israël had wel gewonnen, maar was desondanks kwetsbaar gebleken. De Arabische landen straften het Westen voor hun steun aan Israël in deze oorlog door de olieprijzen met 70 % te verhogen. Nederland en de VS kregen helemaal geen olie meer van de OPEC vanwege hun steun voor Israël. Het leidde tot een langdurige economische crisis. Na een staatsiebezoek van Anwar Sadat van Egypte aan Jeruzalem in november 1977 kwam een vredesverdrag tot stand dat op 26 maart 1979 in Washington DC, Verenigde Staten getekend werd. Israël stond de Sinaï af aan Egypte, een gebied van 60.000 km2 met 600.000 inwoners. Anwar Sadat werd voor zijn vredesinitiatief op 6 oktober 1981 door een lid van Islamistische Jihad vermoord.
5. De Libanonoorlog van 1982. Israël lokte deze oorlog uit om de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) uit Zuid-Libanon te verdrijven. Het leidde tot Israëlisch militair ingrijpen diep op Libanees grondgebied.
6. De Libanonoorlog van 2006. Dit was een conflict vooral gericht tegen Hezbollah in Zuid-Libanon.
7. De huidige oorlog na de gruwelijke aanval van Hamas op 7 oktober 2023. Israël probeerde na deze aanval af te rekenen met Hamas in de Gaza strook, Hezbollah in Libanon, de Houthi’s in Jemen en met Iran, de grote sponsor van deze terroristische organisaties. De oorlog in Gaza heeft al veel langer geduurde dan alle vorige oorlogen bij elkaar. Het is geen conventionele oorlog, maar een strijd tegen een stedelijke guerrilla, tegen een vijand die zich verschuilt onder de burgerbevolking> Voor Israël is het een strijd om het eigen voortbestaan van land en volk. Dat is niet het geval voor de huidige tegenstanders. Hamas heeft kans gezien ongemerkt een gigantische ondergrondse infrastructuur te scheppen, met ondergrondse raketlanceerinstallaties. Hamas waande zich vermoedelijk onkwetsbaar, mede doordat ze 251 gijzelaars naar de Gaza strook hadden gebracht. Die waren hun menselijk schild. 168 gijzelaars overleefden hun gevangenschap. 85 gijzelaars werden gedood. Het zijn ernstige oorlogsmisdaden, maar niet als zodanig door de internationale rechtsorde veroordeeld .
8. Daarnaast is er ook nog te noemen de ‘Uitputtingsoorlog,’ de War of Attrition, die van 1967 tot 1970 gevoerd werd met Egypte. Op 8 maart 1969 kondigde president Nasser het officiële begin van deze ‘Uitputtingsoorlog’ af. De oorlog werd gekenmerkt door grootschalige beschietingen langs het Suezkanaal, een uitgebreide luchtoorlog en regelmatige aanvallen door Egyptische commando’s. De vijandelijkheden duurden tot augustus 1970 en eindigden met een staakt-het-vuren. Dit is dus de achtste oorlog tegen Israël in de afgelopen tachtig jaar.
Naast deze grote oorlogen heeft Israël ook talrijke militaire operaties, schermutselingen en perioden van onrust meegemaakt, zoals de twee Palestijnse Intifada’s (Intifada = Opstand) . De eerste Intifada was van 1987 tot 1993. Israël arresteerde in deze periode 35 tot 40.000 Palestijnen; 1.100 Palestijnen werden gedood door het Israëlische leger, maar 1.000 Palestijnen werden vermoord door Palestijnen zelf op beschuldiging van “collaboratie.” De Intifada eindigde met de Oslo akkoorden van 1993. De tweede Intifada was 2000 tot 2005. Palestijnen pleegden een groot aantal zelfmoordaanslagen op Israëlische burgerdoelen. Israël reageerde hierop met de Operatie Defensive Shield, met aanvallen op het vluchtelingekamp in Jenin, op Nablus, Bethlehem, Tulkarm en Hebron. Bovendien bouwde Israël een 600 km lange veiligheidsmuur tussen de Palestijnse en de Israëlische gebieden om infiltraties en aanslagen te voorkomen. Palestijnen uit de Westbank en de Gazastrook waren niet meer welkom, om in Israël te werken.
Sinds 1947 zijn er ongeveer 2.500 tot 3.500 terroristische aanslagen uitgevoerd door de Palestijnen. De gewapende groepen die deze aanslagen uitvoerden zijn velen: Al Fatah (de ‘Verovering’), de daarmee verbonden groep de Al-Aqsa Martelarenbrigade, de Zwarte September, en Hamas, dat een afsplitsing is van de Moslim Broederschap, en de Islamitische Jihad.
7. Conclusie
Het huidige conflict van Israël is gericht tegen een aantal door Iran zwaarbewapende terreurgroepen, te weten Hamas in de Gaza strook, Hezbollah in Libanon, de Houthi’s in Jemen, en tegen het Iran van de Ayatollahs zelf. Er worden hierbij door alle betrokken partijen lange afstandsraketten ingezet. Het is de vraag of het Israëlische antiraketsysteem, de Iron Dome, blijvend deze aanvallen onschadelijk kan maken. De kosten van de antiraketraketten zijn zeer hoog: $ 50.000 tot $ 100.000. Het is de zoveelste strijd om het bestaan van de staat Israël. Er is enige hoop. De nieuwe regering in Syrië wil zich volledig wijden aan de wederopbouw van het land en aan de terugkeer naar hun land van de 13 miljoen Syrische vluchtelingen. Ze is bereid om de staat Israël te erkennen en banden met de VS aan te halen. Ook Iran, dat er economisch erg slecht voorstaat, en veel van haar raketinstallaties vernield zag door luchtaanvallen van Israël en de VS zal moeten inbinden en de steun aan terroristischer en islamistische groepen in de regio opgeven. Iran zal de steun aan de As van het Verzet, haar proxies in Libanon, de Gaza strook, Jemen en Irak moeten beëindigen, en voorgoed afzien van het atoomprogramma. In ruil daarvoor krijgt het land erkenning door de VS, worden sancties opgeheven en de miljarden aan bevroren tegoeden vrijgegeven.
Hamas is nu voor het blok gezet om na de vrijlating van de gijzelaars, zich te laten ontwapenen en zich op te heffen. In de plaats van Hamas moet er een zakenregering in Gaza komen. Dan ontvangt Gaza een kostbaar en langjarig wederopbouwprogramma.
Er is in Nederland meer begrip nodig voor de Israëlische positie. De onevenredige aandacht in de reguliere media en op de universiteiten voor de pro Palestina protesten en voor de ‘Free Palestine’ positie in het conflict leidt ons af van de precaire positie van Israël en van de argumenten, die Israël heeft voor de noodzaak van de vernietiging van Hamas en andere terreurorganisaties die het bestaansrecht van de staat Israël en van joden buiten Israël ontkennen.
Aanbevelingen
(1) De uitzonderingspositie en de speciale privileges, die de UNRWA biedt aan de zes miljoen Palestijnse vluchtelingen dienen zo spoedig mogelijk beëindigd te worden. Het is discriminatoir ten opzichte van de 32 miljoen andere vluchtelingen in de wereld, die onder verantwoordelijkheid vallen van de UNHCR (Office of the UN High Commissioner for Refugees).
(2) Het is ongewenst om een bepaalde bevolkingsgroep zoals de Palestijnen, permanent de vluchtelingenstatus te verlenen, van generatie op generatie, terwijl ze zich al heel lang gevestigd hebben in een land wat hen een verblijfsstatus en vaak zelfs het staatsburgerschap heeft gegeven. Op deze manier blijven zij afhankelijk van het hulpinfuus en open voor radicalisering. Er is immers voor hen weinig stimulans om zich onafhankelijk te maken van die hulp.
(3) Er dient aandacht te komen voor de naar schatting 750.000 tot 800.000 joodse vluchtelingen uit Arabische landen, die Israël heeft opgevangen. Ze verloren al hun bezittingen op hun vlucht. De omvang van deze groep is groter dan die van de Palestijnse vluchtelingen uit 1948. Zij vallen, geheel ten onrechte, buiten de aandacht van de UNHCR en buiten de aandacht van de media. Alle internationale vluchtelingen dienen gelijk behandeld te worden.
(4) De VN en VN-organisaties als de UNRWA en de UNHCR dienen militaire hulp aan groepen die de vluchtelingenstatus hebben te verbieden en sancties op te leggen aan landen die zich niet aan dit verbod houden.
(5) Het schaadt de reputatie van de VN dat deze een onevenredig aantal resoluties aanneemt tegen een klein land. Israël is het 98ste land qua oppervlakte en het 150ste land in de wereld qua inwoners, maar zag tot nu toe meer dan 500 resoluties tegen zich aangenomen door de Algemene Vergadering van de VN en meer dan honderd door de Mensenrechtenraad.
(6) De PLO, Hamas, Islamic Jihad Movement en andere militante en/of terroristische organisaties dienen het gebruik van geweld af te zweren en over te stappen op het gebruik van diplomatieke en vreedzame middelen om hun doelen te bereiken. Eenlingen en radicale minderheden, zoals de leden van de Islamitische Jihad, dienen zij hard te straffen wanneer deze door terreurdaden en zelfmoordaanvallen proberen vredesinitiatieven, zoals de beide Oslo akkoorden, in de kiem te smoren.
(7) Geen enkel politiek doel vormt een legitimatie voor het vermoorden, verkrachten, verminken of het in gijzeling nemen van onschuldige burgers, non-combattanten, laat staan van minderjarigen of zelfs baby’s, zoals dat plaats vond op zaterdag 7 oktober 2023.
(8) Het woord genocide wordt in de Nederlandse media te gemakkelijk in de mond genomen om de oorlogshandelingen van Israël in Gaza tegen Hamas te beschrijven. Israël is aangeklaagd voor het plegen van genocide in de Gaza strook, maar is daarvoor nog niet veroordeeld door het Internationaal Strafhof. Het gebruik van dit woord, de misdaad der misdaden, verhindert een objectieve kijk op het conflict en bemoeilijkt het vinden van een oplossing. Het leidt ook tot een inflatie van het begrip genocide. Wat mist in de aanklacht van genocide is ‘intent’, Duits: ‘Absicht’. Er zijn geen expliciete plannen om het hele Palestijnse volk te vernietigen. Israël heeft zelf binnen haar grenzen zelfs een minderheid van 2 miljoen Palestijnen, die volledige burgerrechten hebben.
(9) Israël is sinds 1948 vele malen door veel grotere en machtiger landen aangevallen. Op dit moment zijn de vijanden radicale terroristische groeperingen, die door Iran gesteund en bewapend worden. Bij de stichting van de Islamitische Republiek Iran in 1979 stelde Iran als een van de hoofddoelen de vernietiging van Israël. Iran steunt ‘de As van Verzet’ van een hele reeks terroristische en islamistische organisaties, zoals de al-Qassam Brigades van Hamas, de Al-Quds Brigades van Palestinian Islamic Jihad (PIJ), Abu Ali Mustafa Brigades van het Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP), de National Resistance Brigades van het Democratic Front for the Liberation of Palestine (DFLP), de Al-Nasser Salah al-Deen Brigades van de Popular Resistance Committees (PRC), de Al-Aqsa Martyrs’ Brigades (ex-Fatah), de Mujahideen Brigades van de Palestinian Mujahideen Movement, de Al-Ansar Brigades van de Palestinian Freedom Movement en de Jihad Jibril Brigades van het Popular Front for the Liberation of Palestine – General Command (PFLP-GC). Voor Israël vormen al deze groepen een existentiële bedreiging en het land heeft het recht om zich met alle beschikbare middelen tegen deze aanvallen te verdedigen.
(10) Stappen om op korte termijn te komen tot een oplossing van het huidige conflict tussen Israël en Hezbollah en Hamas zijn nu alle gijzelaars vrijgelaten zijn en stoffelijke overschotten van de in gevangenschap omgekomen gijzelaars overgedragen, (a) een wapenstilstand van onbeperkte duur, (b) de volledige ontwapening van Hamas, de Islamitische Jihad, Hezbollah en andere radicale groepen en de totale vernietiging van hun ondergrondse militaire structuur in Gaza en in het zuiden van Libanon. In ruil hiervoor komt er een toezegging van steun voor de wederopbouw van Gaza. De kosten hiervan worden op US$ 54 miljard geschat worden. Deze voorstellen zijn al verwerkt in het recente Vredesvoorstel, het twintig punten plan van de VS, Israël, de leiders van de Arabische en de Islamitische landen.
(11) Karim Asad Ahmad Khan KC, de hoofdaanklager van het Internationaal Strafhof in Den Haag heeft op 21 november 2024 een essentiële stap overgeslagen bij zijn bevel tot aanhouding van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu en zijn minister Yoav Gallant, Benjamin Netanyahu, Israeli defence minister Yoav Gallant, en de leiders van Hamas leaders Yahya Sinwar, Mohammed Deif, en Ismail Haniyeh op beschuldiging van genocide. Eerst moet het Strafhof zich ervan verzekeren of de nationale gerechtelijke macht de vervolging op zich kan nemen, zoals vastgelegd is in Artikel 17 van het Statuut van Rome. Pas wanneer hij zich daarvan verzekerd heeft dat die daartoe niet in staat is of bereid is kan hij zijn eis tot gevangenneming van de premier van Israël en van een minister doen uitgaan. Zijn eenzijdige actie ondermijnt het gezag van het Hof en brengt het voortbestaan van het Hof in gevaar. Het heeft in februari 2025 geleid tot sancties van de VS en op iedereen die het Strafhof steunt bij zijn vervolging van de aangeklaagde regeringsleider en zijn minister, bondgenoten van de VS. Khan is overigens inmiddels van zijn functie ontheven wegens grensoverschrijdend gedrag tegenover zijn vrouwelijke ondergeschikten.
(12) De dominante rol van Hamas en andere Palestijnse terroristische groepen in de Gaza oorlog als agressoren blijft onderbelicht in de media. Er is geen persvrijheid in Gaza, en de stemmen van mogelijke oppositie tegen het beleid van Hamas blijven ongehoord. Hamas, met een meerderheid gekozen in Gaza in 2006, is de eerstverantwoordelijke voor het welzijn van de eigen burgers. Hamas heeft zich sinds 2006 zwaarbewapend met de hulp van Iran en andere internationale donoren zoals Qatar door de bouw van een ondergronds schuilkeldersysteem met raketlanceerinstallaties op plaatsen waar burgers samenkomen, zoals moskeeën, scholen en ziekenhuizen. Deze strategie is zeer geschikt voor een ‘hit and run’ systeem van de stadsguerrilla. Bescherming van de burgerbevolking is blijkbaar voor Hamas hierbij geen overweging. Een dergelijke stadsguerrilla is zeer moeilijk te bestrijden, zoals de strijd in Mosul in 2016-2017 tegen IS heeft laten zien. Het Internationale Strafhof beschuldigde Deif, waarvan het niet zeker was of hij was omgekomen in de oorlog tegen Israël, ervan dat hij verantwoordelijk is voor misdaden tegen de menselijkheid, namelijk moord, uitroeiing, foltering, verkrachting en andere vormen van seksueel geweld, alsmede voor oorlogsmisdaden, namelijk moord, wrede behandeling, foltering, het gijzelen van personen, schendingen van de persoonlijke waardigheid, verkrachting en andere vormen van seksueel geweld.
Bronnen
Digitale bronnen
Ha’aretz https://www.haaretz.com/
Jewish News Daily https://jwishnews.co.uk
Justice for Jews from Arab Countries (JJAC) https://justiceforjews.com
Sarit Zehavi Alma Research & Education Center https://israel-alma.org
The Jerusalem Post https://www.jpost.com/
The Jewish Chronicle https://thejc.com
Jewish Virtual Library https://www.jewishvirtuallibrary.org
Comprehensiev Listingof Terrorisme Victims in Israël: https://www.jewishvirtuallibrary.org/comprehensive-listing-of-terrorism-victims-in-israel
Telegram:
Kanaal van de Israel Defence Forces (IDF)
Website: https://www.idf.il/en/
Over de rol van Iran in wereldwijde anti-joodse, antisemitische en anti-Israël acties, zie het rapport wat aan de VN Mensenrechtenraad overhandigd is, 58ste Sessie, 24 februari–4 april 2025, Agenda item 4, Human rights situations that require the Council’s attention file:///C:/Users/Besitzer/Downloads/A_HRC_58_NGO_183-EN.pdf
Gedrukte bronnen
40 Cartes pour comprendre le conflit Israël Palestine, 2024, Le Monde Hors-Série
Arefi, Armin et Aaram, Valentine, 2024. Comment le Hamas profite de notre agent, in: Le Point No 2702: pp 53-60
Bard, Mitchel B, Myths and Facts: A Guide to the Arab-Israel Conflict, https://mitchellbard.com/myths.html
Bekaïd, Akram Mounier-Kuhn, Angélique, 2024. Israël-Palestine. Une terre à vif, Le Monde Diplomatique. Manière de Voir,No 193
Bergmann, Emanuel, 2024. Hinter den Vorhang. In der US-Amerikanischen Linken greift eine moralische Panik um sich, in der anti-semitische Ressentiments niemanden mehr stören, in: Konkret. Politik & Kultur 6, pp 38-39
Der Neue Kosmos Welt Almanach & Atlas 2025. Daten, Fakten. Karten. Topthema: Flücht & Migration, 2024, Stuttgart: Kosmos
Elkayam-Levy, Dr. Cochav , Dr. Michal Gilad and Dr. Ilya Rudyak, ‘Silenced No More’, Report by The Civil Commission on October 7th Crimes by Hamas Against Women and Children, https://smallurl.nl/bscLX en: https://www.civilc.org/
Fallaci, Oriana, 2004. Die Kraft der Vernunft, (vert. van La Forza della Ragione), Berlin: List
Final Report for the United Nations Secretary-General. Independent Review of Mechanisms and Procedures to Ensure Adherence by UNRWA to the Humanitarian Principle of Neutrality. 2024 (the Colonna Report)
Giesbert, Franz-Olivier, 2024. La grande parade des antisémites dominateurs et fiers de l’être, in: Le Point No 2702, p 7
Jongman, Albert J (ed), 1996. Contemporary Genocides: Causes, Cases, Consequences, Leiden: PIOOM (Projecten Interdisciplinair Onderzoek naar de Oorzaken van Mensenrechtenschendingen)
Lewin, Lisette, 1996. Vorig Jaar in Jeruzalem. Israël en de Palestina Pioniers, Amsterdam
Murray, Douglas, 2025. On Democracies and Death Cults. Israel, Hamas and the Future of the West, London: HarperCollins
Power, Samantha, 2003. “A Problem from Hell.” America and the Age of Genocide, London: HarperCollins
Rzepski, Grégory (coördinator), 2025. L‘Antisémitisme et ses instrumentalisations, Le Monde Diplomatique. Manière de Voir,No 199
Urman, Stanley A, 2010. The United Nations and Middle East Refugees: The Differing Treatment of Palestinians And Jews, PhD Thesis The State University of New Jersey, Newark
Bijlagen
Bijlage 1 De leus ‘From the River to the Sea’ en het groeiende antisemitisme
De leus ‘From the River to the Sea’ is een oproep tot geweld volgens een meerderheid van de Tweede Kamer op 25 oktober 2023 en is dus verboden. Desondanks is er in Nederland niemand strafrechtelijk vervolgd voor het roepen of publiceren van die leus. British Labour schorste het Britse parlementslid Andy McDonald in oktober 2023 nadat hij deze woorden had gebruikt in een toespraak bij een pro-Palestijnse demonstratie. De Nederlandse voetballer van Marokkaanse afkomst Anwar El Ghazi werd vanwege die leus op zijn sociale media in november 2023 ontslagen door zijn club FSV Mainz 05. Op 16 april 2024 veroordeelde een grote meerderheid in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden de uitdrukking als antisemitisch.
B’nai B’rith presenteerde een rapport met zorgen over de wereldwijde toename van antisemitisme na de terreuraanvallen van Hamas aan Dr. Ahmed Shaheed, United Nations Special Rapporteur on Freedom of Religion or Belief om in te voegen in zijn rapportaan de Algemene Vergadering over anti-semitisme, zie:: https://shorturl.at/rrSwa
Bijlage 2 Internationaal geweld tegen burgers en de rol van de VN
De Volksrepubliek China: De Grote Sprong Voorwaarts 1958-1961 en de Culturele Revolutie mei 1966-1976
Bij de Grote Sprong Voorwaarts van 1958 tot 1961 stierven volgens verschillende schattingen 18 tot 45 miljoen mensen. Schattingen van het aantal doden ten gevolge van de gewelddadigheden tijdens de Culturele Revolutie variëren tussen de 1,7 miljoen en 8 miljoen mensen.
Vervolging van etnische en religieuze minderheden als de Oeigoeren, de Tibetanen en de leden van de Falun Gong van 1950 tot nu.
Indonesië oktober 1962-nu, 1965-66
In oktober 1962 bezette Indonesië Nederlands Nieuw-Guinea, het naar onafhankelijkheid strevende West Papoea. Elk protest, zelfs het meest vreedzame, tegen de Indonesische bezetting wordt bloedig onderdrukt. Volgens veel waarnemers is er sprake van een ‘slow motion genocide,.’ met mogelijk 1 miljoen slachtoffers.
1965-1966 Massamoord op communistische staatsburgers en op Chinezen, met mogelijk tot een miljoen slachtoffers. Veel verdachten die niet gedood werden kwamen zonder vorm van proces terecht in gevangenkampen zoals op het eiland Buru. Het was het begin van de wrede dictatuur van Soeharto die duurde tot 21 mei 1998.
1975. Op 28 november 1975 riep Oost-Timor zijn onafhankelijkheid van Portugal uit. Negen dagen later viel Indonesië binnen. De bezetting duurde 24 jaar en kostte naar schatting 100.000–200.000 mensenlevens. Op 20 mei 2002 werd Oost-Timor onafhankelijk en lid van de Verenigde Naties.
Pakistan 1971
De genocide in Oost-Bengalen is de systematische massamoord en wreedheden begaan door het West Pakistaanse leger tegen de Bengaalse bevolking tijdens de Bevrijdingsoorlog van Bangladesh van 25 maart tot 16 december 1971. Naar schatting 300.000 tot 3 miljoen Oost-Bengali werden gedood en 200.000 tot 400.000 vrouwen verkracht.
Cambodia (1975-1979)
De regering van de Rode Khmer van Pol Pot was verantwoordelijk voor de genocide in Cambodja (1975-1979), waarbij naar schatting 1,5 miljoen tot 3 miljoen mensen omkwamen als gevolg van executies, dwangarbeid, hongersnood en ziekte. Dit was ongeveer een kwart van de bevolking van het land.
Het Iran van de Mullahs 1979-nu
1988. Ayatollah Kohmeini stelde dat 30.000 aanhangers en vermeende aanhangers van de Mujahedin-e Khalq Organization (aka MEK, MKO, PMOI in Iraanse gevangenschap een oorlog hadden gevoerd tegen God en daarom de dood verdienden! In 2017 informeerde de VN Special Rapporteur on the Situation of Human Rights in Iran, Asma Jahangir, de Algemene Vergadering over deze gerechtelijke moord. De speciale rapporteur van de Verenigde Naties voor Iran, Javaid Rehman, concludeerde in zijn rapport van 17 juli 2024 over “gruwelmisdaden” dat er bij de willekeurige en buitengerechtelijke executies in 1988 van 30.000 politieke gevangenen sprake was van misdaden tegen de menselijkheid, van moord en uitroeiing, evenals van genocide.
[1] Pas op 12 mei 2026 kwam een rapport tot stand dat in detail de gruwelijkheid van de aanval van zaterdag 7 oktober weergaf, het Silenced No More-rapport van de The Civil Commission on October 7th Crimes by Hamas Against Women and Children, Dit is het meest uitgebreide onderzoek naar seksueel geweld bij de aanval van Hamas en andere Palestijnse terreurorganisaties op die dag en de dagen erna. De conclusie was onder meer dat seksueel geweld tijdens de aanvallen systematischen wijdverspreid was. (Zie voor het hele rapport: https://smallurl.nl/bscLX)
[2] Bron: https://justiceforjews.com/main_facts.html en https://www.jewishvirtuallibrary.org/jewish-populations-in-the-arab-world.